Psychoterapia dzieci

Psychoterapia adresowana do dzieci jest zmodyfikowaną i dostosowaną do możliwości dziecka formą psychoterapii.

Terapia przez zabawę

Pacjent dziecięcy potrzebuje innych technik pracy niż rozmowa, by opowiedzieć o swoim wewnętrznym świecie. Większość pracy terapeutycznej odbywa się tutaj poprzez zabawę. Zabawa ma swobodną, nieukierunkowaną formę i odwołuje się do naturalnych zainteresowań i form ekspresji. Terapeuta analizuje proces zabawy, jej treść i zawartość emocjonalną oraz sposób, w jaki dziecko zaprasza do niej psychoterapeutę. Jednocześnie psychoterapeuta staje się towarzyszem zabawy dziecka. Aby pomóc psychoterapeuta pozwala, aby dziecko zaprosiło go do swego świata. Używając symboli ze świata zabawy rozmawia z dzieckiem o jego trudnościach. Na co dzień zabawa jest sposobem, który dzieci wykorzystają samoistnie i spontanicznie do odreagowania przeżywanych przez siebie trudności.

„Kiedyś jeden z małych pacjentów przyrównał psychoterapię do czytania ciekawej, jednakże bardzo strasznej książki. Do opowieści, w której sam był bohaterem, a towarzyszący mu terapeuta narratorem, dzięki któremu mniej się bał i wiedział, że nie jest sam. Dlatego czytał dalej”. Terapeuta zatem opracowuje trudności i problemy społeczne, emocjonalne czy trudne wydarzenia dziecka komunikując się z nim językiem, systemem znaczeń i symboli, którego używa samo dziecko. W ten sposób tworzy się wieź i relacja oparta na zaufaniu.

Tego typu psychoterapia jest dedykowana dzieciom od 2 do 12 roku życia.

Leczy się nią:

trudności o podłożu emocjonalnym (płaczliwość, lękliwość, lęki separacyjne, fobie, trudności w relacjach z rodzeństwem; rówieśnikami; rodziną, moczenie nocne, powtarzające się koszmary senne, wycofanie, milczenie, zaniżoną samoocenę),
zaburzenia psychosomatyczne (bóle o nieznanej etiologii, duszności, alergie),
zaburzenia jedzenia (powtarzającą się niechęć do jedzenia, niepohamowane łakomstwo),
trudności szkolne (fobię szkolną, niechęć chodzenia do szkoły, obniżoną koncentracja, konflikty z rówieśnikami),
urazy psychiczne (rozwód rodziców, przebycie choroby somatycznej, śmierć bliskiej osoby, wypadek, tramę po doświadczenie przemocy fizycznej, nadużycia seksualnego),
nadpobudliwość psychoruchową,
zaburzenia zachowania (częste i gwałtowne napady złości, agresywność, systematyczne przekraczanie norm społecznych, częste wagary, ucieczki z domu lub szkoły, okrucieństwo wobec ludzi i zwierząt, zachowania opozycyjno – buntownicze).

Jak wygląda?

Psychoterapia dziecka rozpoczyna się od konsultacji z rodzicami, mających na celu diagnozę sytuacji rodzinnej i funkcjonowania dziecka. Wsparcie i zaangażowanie rodziców ma tu znaczącą rolę. Trudności dziecka należy rozumieć nie jako jego indywidualne problemy, ale w odniesieniu do systemu rodzinnego, jako wyraz pewnego kłopotu, z którym mierzy się cała rodzina. W zależności od potrzeb terapię dziecka wspieram ukierunkowanymi spotkaniami z rodzicem, jednym lub obojgiem, a nawet całą rodziną.

Skontaktuj się ze mną!

Potrzebujesz pomocy? Napisz lub zadzwoń – chętnie Ci pomogę!